Over konijnen en zo

[Door: Roos Boer]

Vandaag werd het protocol artikel voor artikel doorgelopen. Het zijn er (zonder de preambules) inmiddels 14, en dan nog twee technische annexen. De eerste keer dat ik discussies in de CCW bijwoonde was in 2008. Ook toen liepen we alle artikelen door. Dat deden we ook een aantal maal in 2009, en in 2010, en nu beginnen we wederom van voor af aan.

De argumenten zijn bekend, de red lines zijn bekend, en de tekst met alle wijzigingen en toevoegingen is inmiddels een onlogisch monster; tekstueel EN inhoudelijk.

Een welkome oproep van Canada was gisteren dan ook de volgende:

“Rather than continue to chase an elusive rabbit down a warren fraught with diametrically opposed paths and mutually exclusive trails, we need to pause, regroup and focus our efforts on our basic understandings…Such an approach could have us take a step back from the Chair’s text currently on the table; a welcome step back in our view.”

Een collega van de CMC was vandaag snel om dit te visualiseren:

“Elusive?”

Het heeft helaas niet mogen baten, vandaag zijn we weer begonnen.

Nederland maakte vandaag haar eerste interventies. Door te werken aan de inhoud van het protocol  lijkt er nog steeds een baat te worden gezien in de totstandkoming van het Protocol.

Zo stelde Nederland onder andere voor om in de preambule een zin op te nemen die de wenselijkheid van een totaalverbod op clustermunitie benadrukt vanwege het humanitaire leed  dat clustermunitie veroorzaakt. Een voorstel dat ondersteund werd door Kroatië, Duitsland, Italië, Portugal en Zwitserland.

Op het eerste gezicht lijkt dit natuurlijk een nobel voorstel. Het is om duidelijk te maken dat het uiteindelijke doel van landen een totaalverbod op clustermunitie moet zijn.

Tegelijkertijd is het ook een redelijk lege frase. Het doet wat dat betreft een beetje denken aan het voorstel van Duitsland gisteren om in het protocol “an explicit reference that nothing in this protocol legitimizes cluster munitions” op te nemen. Om vervolgens de rest van het protocol te lezen die het gebruik van alle clustermunitie geproduceerd na 1980, en een faalratio van onder de 1 % heeft alsnog toe te staan. Nadat je het protocol geratificeerd hebt natuurlijk. En na de zogeheten “deferral period” van 12 jaar, dat ook. Laten we dus zeggen, over een jaar of 20? Tot die tijd is alle gebruik van clustermunitie toegestaan.

Het zou flauw zijn om dit als enig voorbeeld te nemen, het is slecht 1 van de wijzigingen die Nederland graag zou willen zien in het Protocol, en de komende dagen horen we ongetwijfeld meer voorstellen van Nederland.

De vraag is hoe zinnig dat is. Er waren ook vandaag  meerdere landen die wederom aangaven dat wat hun betreft de tekst niet gewijzigd moest worden.

Halverwege artikel 4. Nog 10 te gaan, en dan is het streven dat er op vrijdag een “nieuwe” versie op tafel ligt. Hoe “nieuw”? We zullen het zien…

Dit bericht werd geplaatst in Clustermunitie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s