4,191

[Door: Suzanne Oosterwijk]

Gisteren stond ‘victim assistance’ op het programma om door de aanwezige staten in de plenaire zaal te worden besproken. Terwijl staten met slachtoffers van landmijnen updates geven over wat ze ondernemen aan socio-economische hulp voor deze slachtoffers en hun gemeenschappen, glijden mijn gedachten af naar een filmpje dat werd getoond tijdens de Opening Ceremony.

Een groep jongens van een jaar of 11, rennend, lachend. Ze spelen tikkertje in een maïsveld en hollen achter elkaar aan. Plots wordt het beeld zwart en horen we een oorverdovende knal. Het wordt aan de kijker overgelaten om te bedenken wat er is gebeurd, en dat laat zich in een conferentie over landmijnen makkelijk raden. Hoe luguber, als je terug denkt aan je eigen kindertijd die je in een heel andere realiteit hebt geleefd. Waar je kon springtouwen, voetballen en rondrennen dat het een lieve lust was zonder de dreigende angst dat je op ieder gegeven moment op een landmijn terecht zou kunnen komen.

Het filmpje versterkt mijn verbeeldingskracht bij de cijfers die we de dag erna te horen krijgen via de Landmine Monitor. Dit is de onderzoeksarm van de International Campaign to Ban Landmines die verslag legt van de implementatie van het verdrag.  Een power point dia projecteert de zaal in dat er vorig jaar 4,191 nieuwe slachtoffers zijn gevallen door toedoen van explosieve oorlogsresten. Van dit cijfer zijn 43% kinderen. Weer denk ik aan het filmpje.

Dergelijke reality checks geven het ‘verdragsjargon’ dat tijdens de conferentie bij monde van de afgevaardigden van de lidstaten hier iedere dag de plenaire zaal vult – en die soms haast catch phrases lijken –  een heldere dimensie. Soms lijken deze termen te lijden onder de inflatie van de regelmatigheid waarmee ze worden gebruikt en je ze hoort. Maar bijvoorbeeld dat ene filmpje tijdens de openingsavond bevestigt maar weer eens dat bewoordingen als ‘humanitair leed’ en ‘unacceptable harm’ geen platitudes zijn.  En maakt duidelijk waarom er op mijn oranjegekleurde visitekaartje onder mijn naam staat dat ik werk op het terrein van ‘veiligheid en ontwapening’.  En waarom ik zonder dat ik het bewust bedoelde, zat mee te knikken tijdens de speech die namens VN’s Ban Ki-Moon aan de plenary werd voorgedragen:  “It’s intolerable that new antipersonnel mines being laid, even today.”

Dit bericht werd geplaatst in Landmijnen. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s