Donderdag 5 juli: Wordt ons wachten beloond?

*Door Bo Cornelissen

Donderdag, mijn laatste dagje én de derde dag van de conferentie hoewel deze officiëel pas dinsdag is begonnen. Iedereen is – hopelijk – uitgerust van de vrije dag gisteren. Ik ga voor de eerste keer naar het overleg van Amnesty, dat een vast kantoor heeft op het VN Plaza. Het overleg begint al om half acht, maar ik hoef pas rond acht uur aanwezig te zijn. Ik stel me voor en iedereen feliciteerd mij weer met het winnen van de titel Holland’s Next Toplobbyist. We hebben het over het opnieuw open stellen van de petitie (waar ruim 600 duizend handtekeningen in drie maanden tijd voor werden opgehaald én ik zelf ruim 800 handtekeningen voor had verzameld), men wil graag een miljoen halen, voor een nieuwe headline. Over het conceptverdrag en op welke manier we hierop feedback gaan aandragen en wie hierover gaat. Een nieuw document van Amnesty wordt in drie talen gelanceerd met een uitleg dat dit aan diplomaten mag worden uitgedeeld. Het bevat meer achtergrondinfo over het belang van een sterk wapenhandelverdrag met persoonlijke verhalen van slachtoffers wereldwijd.

Formally dressed
Na dit overleg haast ik mij naar de VN waar het overleg van Control Arms aan de gang is. Ik krijg hier nog weinig van mee want al snel is het tijd om uit te gaan checken in het hotel. Ik ga snel mijn koffers pakken en plan welke kleding en schoenen ik in m’n handbagage wil hebben om zo mijn vlucht comfortabel te laten verlopen, momenteel ben ik uiteraard ‘formally dressed’. Daarna: op naar de conferentiezaal. Wederom de lelijke, simpele ruimte in het gebouw naast het officiële VN gebouw. De conferentie is al gestart, landen krijgen elk de tijd om zich uit te spreken voor of tegen een sterk Arms Trade Treaty (ATT). Het valt me op dat Ban Ki-moon er niet meer is en alleen de voorzitter spreekt. Ik hoor de landen Costa Rica, Nigaragua, Liechtenstein en nog een aantal. Iedereen spreekt zich zeer positief uit en ik vraag me dan ook af waarom er nog niet zo’n verdrag ligt. Zoals Wim had voorspeld, is het best saai. De landen beginnen hun toespraak met mooie woorden, bedankt voor deze gelegenheid, gefeliciteerd met uw aanstelling (richting de voorzitter), we hebben groot vertrouwen in de conferentie, we hopen en verwachten op een goede afloop etc etc. Dan pas volgt het eigen standpunt.

ATT in Afrika
Ik ga even later schoenen wisselen, helaas had mijn panty het begeven tijdens het aankleden en dacht ik: laat die maar zitten, dan maar met blote benen in mn ‘high heels’, helaas; toen liepen ze niet meer zo lekker. Pijnlijke voeten als resultaat. Bij terugkomst is het middagprogramma ingegaan. Dit keer gaat het over een ATT in Afrika. Wat Afrikaanse landen moeten weten, de presentatie van een Toolkit. Wat er is onderzocht, wat er in de verdragstekst staat en wat van belang is te weten over de inhoud. Veel Afrikaanse landen worden vertegenwoordigd door slechts één persoon die zelf geen kennis in huis heeft over wetten, verdragen en zaken die (on)mogelijk zijn als het gaat om een ATT. Daarom zetten meerdere organisaties, ook Control Arms, zich in om deze landen van informatie te voorzien. Onder andere zo’n toolkit kan hierbij helpen. Het is erg interessant te horen hoeveel Afrikaanse staten zich positief uitspreken. Het lijkt er op dat iedereen zijn negatieve commentaar voor zich houd.

Onder de indruk
Later ga ik iedereen van de NGO’s die ik heb leren kennen dag zeggen. Ik vlieg straks alweer terug naar Nederland. Ik hoor nog wat verhalen van de mensen nadat ik mijn positivisme uitsprak over het behalen van een sterk wapenhandel verdrag. Helaas, ik blijk Iran, Egypte en Irak te hebben gemist, zij blijken zeer negatief en hadden heel wat op- en aanmerkingen die een sterk verdrag wel degelijk in de weg gaan staan. Toch geef ik aan dat ik enorm onder de indruk ben van Control Arms, alle enthousiaste mensen, de kennis in huis, de services die zij bieden aan de verschillende landen, de onderzoeken die zijn hebben uitgevoerd etc. De campaigners hebben zo’n goed beeld van wat er aan de hand is en wat er moet gebeuren. De organisatie, infrastructuur en management zijn ongelofelijk goed uitgedacht. Als deze mensen het niet voor elkaar krijgen, dan lukt werkelijk niemand dit!

Rennen voor het vliegtuig
Ik ga terug naar mijn hotel en schrijf daar een kaartje voor het kantoor. Neem mijn handbagage mee naar boven om me om te kleden in één van de badkamers van ‘the office’ en zeg gedag tegen iedereen aanwezig. Ik hoor zulke leuke reacties en verhalen. Iedereen is benieuwd naar mijn blog en hoe ik het heb gevonden in New York, bij de VN, en vind het erg jammer dat ik maar zo weinig heb meegekregen van de ‘echte’ conferentie. Ik ga dan ook bij thuiskomst mijn blogs in het Engels vertalen. Dan is het tijd voor een taxi naar Grand Central, de bus naar JFK en de rij voor de incheckbalie van British Airways.
In het eerste vliegtuig zit ik naast een Nederlandse jongen die studeert in Australië, is geboren op Saba en een vader heeft die nu in België woont. Hij was op rondreis door de VS met medestudenten en wil in Australië blijven wonen. We hebben het erg gezellig met kletsen over allerhande onderwerpen en gaan later even een paar uur onze ogen sluiten. Hij moet ook door naar Amsterdam maar door vertraging worden we overgeboekt op een andere vlucht. We moeten rennen, zeggen ze bij de balie waar we onze nieuwe boardingpass krijgen. We mogen door de ‘Fast Track’ voor de security en rennen het halve vliegveld over. Uiteindelijk zijn we samen met nog twee meiden de laatste die het vliegtuig in komen rennen, snakkend naar adem.
Eenmaal in het vliegtuig duurt het nog erg lang voordat we in de lucht hangen. Mij maakt het even niet meer uit. Straks weer lekker in Nederland.

*Bo Cornelissen (26) is door het Control Arms team, bestaande uit IKV Pax Christi, Amnesty International en Oxfam Novib, verkozen tot Holland’s Next Toplobbyist. Zij zette zich in voor een sterk wapenhandelverdrag door ruim 850 handtekeningen voor de petitie van Control Arms op te halen én een communicatieplan in te dienen voor het aanbieden van de handtekeningen. Zij won hiermee een kijkje achter de schermen bij de VN-onderhandelingen top die maandag 2 juli van start gaat in New York. Zij hoopt, samen met alle aanwezige NGO’s, dat de regeringsleiders voor een sterk wapenhandelverdrag kiezen. Dit zorgt voor betere regulering van de wapenhandel én uiteindelijk een veiligere wereld voor iedereen. In haar blog staat te lezen hoe zij haar trip ervaart, wat ze meemaakt en wat ze hiervan vindt. In het dagelijks leven studeert Bo International Business and Languages aan de Avans Hogeschool in Den Bosch.

Dit bericht werd geplaatst in Explosieve wapens, Wapenexport, Wapens en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s