Honger, dorst en vermoeidheid als onderhandelingstactiek

Door Wim Zwijnenburg

Een maand bij de VN-onderhandelingen over een Arms Trade Treaty (ATT); het klinkt misschien te saai voor woorden.  Maar in de ruim drie weken die ik nu in New York ben, merkte ik iedere dag duidelijker hoe belangrijk het is om deze historische onderhandelingen nauwkeurig te volgen. Achter de schermen wordt namelijk pas goed duidelijk welke spelletjes de onderhandelende delegaties spelen en, voornamelijk, hoe de verschillende belangen tegen elkaar worden uitgespeeld.

In mijn vorige blog beschreef ik welke verschillende kampen aan de onderhandelingstafel zitten en wat hun belangen zijn. Deze week zullen de tegenstellingen sterker toenemen.  Afgelopen donderdag besloot de voorzitter om verder te praten in besloten, informele sessies die tot diep in de nacht duren. Als tactiek om meer druk op staten uit te oefenen, laat hij deze sessies plaatsvinden in een kleine ruimte met een beperkt aantal zitplaatsen, waar niet gegeten en gedronken mag worden en waar geen toiletten in de buurt zijn. Geen comfortabele stoelen, geen vertalers, geen internet (het is verbazingwekkend om te zien hoeveel delegaties tijden de onderhandelingen op facebook zitten!). Honger, dorst en vermoeidheid moeten delegaties dwingen sneller concessies te doen. De voorzitter probeert de voor- en tegenstanders elkaar tegemoet te laten komen, met snelle overeenstemming als doel.

Kritiek
Deze tactiek heeft voor- en nadelen. Of snelle concessies voordelig zijn, hangt af van de uitkomst: druk op de ketel kan ook leiden tot een sterk afgezwakte tekst. De staten die er op uit zijn om het verdrag te saboteren, zoals Iran, Algerije, Syrië, Egypte, Cuba en Noord-Korea, blijken goed voorbereid op deze onderhandelingstactiek en uiten continue kritiek op alles wat wordt gezegd. Terwijl veel progressieve staten zich nauwelijks uitspreken, deels vanwege beperkte aanwezigheid (tot nu is slechts ongeveer de helft van alle staten aanwezig tijdens deze sessies, door vermoeidheid of onvoldoende afgevaardigden) of omdat ze zich niet teveel durven uitspreken om het proces niet te vertragen. Gevolg hiervan is dat veel belangrijke elementen van een sterk verdrag niet aan bod komen.

Risicoanalyse
Waar staan de onderhandelingen nu? Vanuit de informele sessies van bevriende delegaties en andere bronnen hoor ik dat veel cruciale punten worden afgezwakt. Een van de belangrijkste is de scherpe criteria waaraan wapenexport moet worden onderworpen, waardoor na risicoanalyse geen wapens meer geleverd kunnen worden aan bijvoorbeeld Syrië. De tekst die er nu ligt is zo zwak, dat iedere staat nog steeds kan aan welk land dan ook kan leveren. Waardeloos dus. Via allerlei ingewikkelde constructies in de tekst zijn staten vrij om situaties in importlanden te interpreteren zoals zij zelf willen. Het argument van sceptische staten dat Internationaal Humanitair Recht en mensenrechten niet objectief zijn, is een slap argument. Er zijn duidelijke richtlijnen volgens welke vast te stellen is wanneer ernstige mensenrechtenschendingen plaatsvinden. Het valt bijvoorbeeld niet te ontkennen dat dit nu in Syrië gaande is.

Computers
Een ander  cruciaal punt betreft de categorieën wapens die vallen onder het ATT. Wij willen alle conventionele wapensystemen (tanks, pantservoertuigen, schepen, artillerie, raketten, helikopters en vliegtuigen) maar ook kleine en lichte vuurwapens, ammunitie, onderdelen en componenten en wapentechnologie opgenomen zien in het ATT. Veel exporterende landen verzetten zich tegen met name de laatste drie onderdelen. Een Afrikaanse staat maakte een mooie vergelijking: stel je mag geen computers exporteren, maar wel harddisks, processoren, monitors, videokaarten,  software en technologie om dit in elkaar te zetten; wat heeft een verbod op het exporteren van computers dan zin? Voor ammunitie geldt hetzelfde. Een wapen zonder ammunitie is weinig waard, hooguit kun je iemand met de kolf van een geweer slaan of bedreigen.

Kort samengevat: de spanning neemt toe. De delegaties, maar ook de voorzitter hebben allemaal hun eigen agenda. Er zijn staten die gewoon een verdrag willen, ongeacht de inhoud, omdat ze willen laten zien toch ‘iets’ bereikt te hebben. Andere staten willen geen verdrag, en zetten alles op alles op dit te bereiken. Gelukkig hebben 73 staten zich in een verklaring duidelijk uitgsproken voor een sterk verdrag. Na het voorlezen van alle ondertekenaars, dat minutenlang duurde, volgde een luid applaus. Met deze oproep trokken de ondertekenaars een duidelijke lijn in het zand. Nu is het doel om zoveel mogelijk staten over te halen zich bij deze groep te voegen. Zodat méér staten laten weten met minder dan een sterk verdrag geen genoegen te nemen.

Dit bericht werd geplaatst in Explosieve wapens, Wapenexport, Wapens en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Honger, dorst en vermoeidheid als onderhandelingstactiek

  1. Ik vraag me af waarom landen zoals Iran Algerije Syrie Egypte Cuba en Noord Korea nou tegen het verdrag zijn? Alsof het aan hen te wijten zal zijn als het NIET doorgaat.
    Ik vraag me af welke landen de grootste wapenproducenten zijn. Welke landen juist baat hebben bij een florerende handel in wapens. Welke landen welke wapens produceren of onderdelen ervan. Welke landen de meeste wapens exporteren/verkopen, en wie de grootste afnemers zijn. Ik herinner me nog 21 juli j.l. hoe de VVD zich in cijfers uitdrukte bij de verkoop van wapens/ leopard tanks hoeveel banen er mee gemoeid zijn en hoe belangrijk het is voor de nederlandse economie. Hoe van Hillen (minister van defensie) zich uitdrukte ‘als koopman zonder moraal’ en Rosenthal (minister van buitenlandse zaken) graag de leopard tanks aan Indonesie wilt verkopen. omdat daar toch een mooi prijskaartje aan hangt van € 200 miljoen euro?! Ik vraag me werkelijk af welke landen nou baat zullen hebben als het NIET zal doorgaan.
    Want laten we eerlijk zijn degenen die honger lijden, en dorst hebben, die vermoeid zijn zullen en zijn nog steeds degenen die het falen van een Wapenhandels verdrag aan den lijve moeten ondervinden en hun stem hoor je niet. Waarom? Om dat ze gedood zijn, of zwaar gewond zijn en misschien wel op de vlucht zijn voor die zelfde wapens of onderdelen ervan die hier in Nederland en elders worden gemaakt of verhandeld. En ik vraag me af of het ook wapens zijn die misschien gemaakt zijn in Iran Syrie Egypte Cuba en Noord Korea? In Egypte worden pantser wagens gebruikt tegen eigen burgers, nota bene pantserwagens die in het westen geproduceerd werden.
    Neen we moeten ons beseffen dat met handel in wapens we zeker onze banen veilig stellen en daarmee ook ons eten en drinken, maar het tijd wordt we hier in het rijke en welvarende westen misschien een beetje honger en dorst moeten lijden en vermoeid raken omwille van onze medemens elders op aarde. STOP WAPENHANDEL!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s