Twintig jaar actie tegen landmijnen

International Campaign to Ban Landmines viert jubileum

Wie van ons weet nog waar hij of zij twintig jaar geleden was? Of wat ‘ie deed? Twintig jaar terug bestonden mijn belangrijkste dagelijkse keuzes zo’n beetje uit de afweging: verstoppertje of tikkertje, hagelslag of jam, groene of gele sokken. Afijn, de keuzes van een kind. Voor sommige van mijn internationale collega’s werd er twintig jaar geleden – in oktober 1992- een veel belangrijkere keuze met verstrekkende gevolgen gemaakt. Namelijk: landmijnen de wereld uit.

[Door Roos Boer en Suzanne Oosterwijk]

20.000 fatale stappen
Je zou eigenlijk kunnen stellen dat deze beslissing nauwelijks een keuze was, maar een absolute noodzaak. Terwijl ik twintig jaar geleden buiten hinkelde dat het een lieve lust was, werd per jaar voor 20.000 mensen wereldwijd één stap de fatale. Eén fatale stap op een wapen dat is ontworpen om te ontploffen als iemand er op gaat staan.  Landmijnen – of antipersoneelmijnen zoals ze ook wel worden genoemd- waren wijdverspreid en bedreigden in landen als Angola, Cambodja, Kroatië, en Zimbabwe

de levens van burgers tijdens, maar ook na afloop van conflict. Want of er nou een militair, een boer, of een kind op stapt, maakt voor een landmijn niet uit; een voet is een voet.

Internationale actie voor een wereld zonder landmijnen
Ingegeven door noodzaak actie te ondernemen tegen deze afschuwwekkende wapens die jaarlijks  tienduizenden mensen doodden of verminkten, werd twintig jaar geleden de International Campaign to Ban Landmines opgericht. De visie was simpel: een wereld zonder landmijnen. De voorgedragen oplossing evenzeer: alle landmijnen de wereld uit. En het resultaat, twintig jaar later, concreet: een internationaal verdrag dat alle gebruik, productie, opslag en vervoer van landmijnen verbiedt, meer dan 45 miljoen vernietigde landmijnen uit nationale voorraden van maar liefst 87 landen, en een drastische vermindering van het aantal jaarlijkse slachtoffers dat is gedaald naar onder de 5000. Hoewel vanzelfsprekend overeind blijft dat ieder slachtoffer één te veel is, kunnen we zeggen dat het Landmijnenverdrag uit 1997 een groot verschil heeft gemaakt voor burgers in (post) conflictgebieden.


ICBL film over 20 jaar wereldwijde actie tegen landmijnen

Het Landmijnenverdrag
Hét wapenfeit van de ICBL, dat inmiddels gegroeid is tot ruim 90 organisaties wereldwijd, is dus het Landmijnenverdrag. Samen met internationale organisaties, welwillende landen en andere experts heeft de ICBL gestreden voor de internationale ban op landmijnen. Maar in feite is een verdrag natuurlijk nog maar stap 1. Alleen handtekeningen van landen onder een verdragstekst zorgen immers nog niet voor een wereld vrij van de dreiging landmijnen. En dus zet de ICBL – en daarmee ook IKV Pax Christi – die strijd nog onverminderd door zodat alle aangesloten landen daadwerkelijk hun voorraden vernietigen, gebieden waar landmijnen liggen opruimen, en ervoor zorgen dat slachtoffers en hun gemeenschappen op de juiste manier worden geholpen.

Momenteel hebben 160 landen, bijna de hele wereld, zich aangesloten bij het verbod. Maar nog 35 landen, zoals de Verenigde Staten, Israël, China, India, Pakistan, en Rusland zijn dat niet. Voor veel van deze landen geldt dat de norm die het verdrag heeft gesteld zo sterk is en dat het zo politiek onacceptabel is geworden om landmijnen te gebruiken, dat zij zich effectief houden aan de ban. Maar toch is er een klein aantal landen dat geen lid is van het verdrag dat landmijnen gebruikt, zoals Libië in 2011, en Syrië en Myanmar (Birma) in 2012.

Zolang landmijnen worden gebruikt, zolang zij nog in de grond geplant liggen, zolang ze van de productieband afrollen, en zolang ze nog in militaire arsenalen opgeslagen zijn, bedreigen zij de levens van burgers. Daarom is het is nodig dat die landen die nog geen lid zijn dat zo snel mogelijk worden, zodat ook zij stoppen met eventueel gebruik van antipersoneelmijnen en hun voorraad met mijnen worden vernietigd. En het is van uiterst belang dat landen die wel lid zijn en geven om de bescherming van burgers tijdens en na conflict, ieder nieuw gebruik van landmijnen ten zeerste veroordelen, om zo de norm tegen deze wapens te versterken.

Actie in twintig landen
De komende tijd viert de ICBL – waarvan IKV Pax Christi bestuurslid is – haar twintig jarige bestaan. In twintig landen over de hele wereld, zoals Afghanistan, Bosnië en Herzegovina, de Verenigde Staten, DRC, Irak, Peru, Oeganda en Turkije wordt deze maand actie gevoerd om die 35 landen die nog geen lid zijn van het Landmijnenverdrag aan te sporen dat zo snel mogelijk te worden.

Na twee decennia met geweldige resultaten en het besef dat er ook nog veel werk in het verschiet ligt, kunnen we dit jubileum in ieder geval vieren door te zeggen dat die keuze van twintig jaar geleden vandaag de dag nog even betekenisvol is als toen: landmijnen de wereld uit.

Dit bericht werd geplaatst in Landmijnen en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s